ستايش ويژه خداوندى است كه كسى از رحمتش مايوس نمى‏شود و از نعمتهاى فراوانش‏بيرون نتوان رفت،از آمرزش و مغفرتش كسى نوميد نمى‏گردد،و از پرستش و عبادتش‏سر نبايد پيچيد،خداوندى،كه رحمتش قطع نمى‏گردد و نعمتش پايان نمى‏پذيرد. دنيا خانه‏اى است كه فنا بر پيشانيش نوشته شده،و جلاى وطن براى اهل آن حتمى‏است،اين جهان شيرين و دل انگيز و سر سبز است،به سرعت‏بسوى خواهانش مى‏دود،و با قلب و روح آن كس كه به آن نظر افكند مى‏آميزد. سعى كنيد با بهترين زاد و توشه‏اى كه در اختيار شما است از آن كوچ نمائيد،و بيش ازكفاف و نياز خود از آن نخواهيد،و بيشتر از آنچه نياز داريد از آن مطلبيد.
خطبه ۴۵ نهج البلاغه